{"id":467,"date":"2021-07-27T10:53:00","date_gmt":"2021-07-27T08:53:00","guid":{"rendered":"https:\/\/kinocubecinema.com\/?p=467"},"modified":"2023-12-18T09:29:16","modified_gmt":"2023-12-18T08:29:16","slug":"a-tentacion-absoluta","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/kinocubecinema.com\/index.php\/2021\/07\/27\/a-tentacion-absoluta\/","title":{"rendered":"A tentaci\u00f3n absoluta"},"content":{"rendered":"\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><strong><em>Este episodio \u00e9 un pouco especial. Para falar dun dos arquetipos m\u00e1is co\u00f1ecidos e relevantes na historia do cinema, nominalmente do cinema negro, pux\u00e9monos en contacto con Marta P\u00e9rez Pereiro, profesora da Facultade de Ciencias da Comunicaci\u00f3n da Universidade de Santiago de Compostela, para que nos contase o seu punto de vista. Este artigo est\u00e1 formulado como unha entrevista \u2013ou m\u00e1is ben unha conversa, pois aqu\u00ed a que escribe non \u00e9 xornalista sen\u00f3n amante do cine\u2013 arredor da <\/em>femme fatale<em>, da s\u00faa representaci\u00f3n na historia do cine e da problem\u00e1tica entorno \u00e1 percepci\u00f3n desta personaxe.<\/em><\/strong><\/p>\n\n\n\n<figure class=\"wp-block-embed is-type-video is-provider-youtube wp-block-embed-youtube wp-embed-aspect-16-9 wp-has-aspect-ratio\"><div class=\"wp-block-embed__wrapper\">\n<iframe title=\"Kinocube Ep. 17 - A tentaci\u00f3n absoluta\" width=\"800\" height=\"450\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/MY5Elm9q_Ao?feature=oembed\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" allowfullscreen><\/iframe>\n<\/div><\/figure>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>C<\/em><em>omo nota, nesta entrevista pode<\/em><em>de<\/em><em>s atopar <\/em>spoilers<em> de filmes do s\u00e9culo pasado. Penso que non \u00e9 para tanto, pero d\u00e9ixoo \u00e1 <\/em><em>vosa elecci\u00f3n.<\/em><\/p>\n\n\n<div class=\"wp-block-image\">\n<figure class=\"aligncenter\"><img decoding=\"async\" src=\"https:\/\/64.media.tumblr.com\/d17d0aa5da7752225e7ac16e83aa7eab\/38f51d630f89eff2-6d\/s540x810\/fca8db0592e7373e7e0124e508ddbd3a62fd07ab.png\" alt=\"\"\/><\/figure>\n<\/div>\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><strong>\u00bfComo poderiamos definir a <em>femme fatale<\/em>?<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Leo bastante teor\u00eda feminista, sobre todo as primeiras te\u00f3ricas, e traballo m\u00e1is dende esa \u00f3ptica; pero hoxe estiven na biblioteca e encontrei un libro dunha autora que se chama Mar\u00eda Negroni, ensa\u00edsta e novelista, un libro que se chama <em>La noche tiene mil ojos<\/em> (2015) no que conta cun apartado para o cine negro \u2013ch\u00e1malle \u201cfilm noir\u201d\u2013 nos que define a <em>femme fatale<\/em> como \u201ca tentaci\u00f3n absoluta\u201d. L\u00e9oche o par\u00e1grafo de como define o cine negro:<\/p>\n\n\n\n<blockquote class=\"wp-block-quote is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow\">\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Tambien en el noir hay t\u00f3picos, tan fijos como recurrentes. Una hora (la noche), un motivo (el crimen), un personaje (el detective), una corte de maleantes (fisgones, ladronzuelos, matones), un peligro rubio (la <em>femme fatale<\/em>), y una propensi\u00f3n ubicua a traicionar, robar o matar alcanzan para una f\u00f3rmula que las variaciones confirman.<\/p>\n<\/blockquote>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u00c9 dicir, que, efectivamente, a <em>femme fatale<\/em> no cine negro nos anos 40 conv\u00e9rtese nun arquetipo, nun elemento case b\u00e1sico de todas as pel\u00edculas. Hab\u00eda que po\u00f1er unha loura perigosa.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Un dos motivos era unha cuesti\u00f3n de atracci\u00f3n por parte do espectador, home heterosexual, e outro motivo, pois como unha especie de catalizador de determinadas acci\u00f3ns da personaxe. \u00c9 dicir, unha tentaci\u00f3n absoluta, como di Mar\u00eda Negroni cando fala da pel\u00edcula <em>O carteiro sempre chama d\u00faas veces<\/em>, a versi\u00f3n de 1946 dirixida por Tay Garnett (<em>The Postman Always Rings Twice<\/em>, 1946), para describir a Lana Turner.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><strong>O cine negro \u00e9 moi r\u00edxido nos seus arquetipos, ten que estar sempre formado polas mesmas pezas de xadrez.<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Si, \u00e9 que o cine negro funciona como un x\u00e9nero e, como tal, igual que o <em>western<\/em> ten as s\u00faas figuras, no cine negro tam\u00e9n hai unhas figuras moi estereotipadas. Ou, m\u00e1is que estereotipadas, moi pautadas, porque despois pode haber sorpresas con algunhas das personaxes. Atopamos no cine negro moitas <em>femmes fatales<\/em> ou incluso <em>vamps<\/em>, pero m\u00e1is <em>femmes fatales<\/em> durante os anos 40 e principios dos 50. Quizais a derradeira pel\u00edcula de cine negro sexa <em>Sed<\/em><em>e<\/em><em> de Mal <\/em>(<em>Touch of evil<\/em>, Orson Welles, 1958). \u00c9 unha etapa na que, despois de que as mulleres entraran no mercado de traballo coa Segunda Guerra Mundial \u2013estamos falando sempre de cine americano, que poderiamos falar de cine europeo pero esta personaxe \u00e9 xenuinamente americana\u2013 fan que as mulleres volvan \u00e1 casa, porque volven os homes da guerra e precisan os traballos. Vai da man do c\u00f3digo Hays, das transformaci\u00f3ns que hai na industria e dese ambiente de escuridade social do momento.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Nese sentido, hai unha especie de dicotom\u00eda nas personaxes femininas da \u00e9poca: por unha banda a muller dom\u00e9stica, a nai, a irm\u00e1, a coidadora; e por outra esa ameaza, esa tentaci\u00f3n. E o heroe ten que debaterse entre as d\u00faas. Primeiro vai cara \u00e1 tentaci\u00f3n, pero \u00f3 final remata normalmente coa boa rapaza; e a boa rapaza sabemos que non lle vai fallar, todo ese tipo de t\u00f3picos.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">E hai m\u00e1is <em>femmes fatales<\/em> despois, no Novo Hollywood dos anos 70, no que hai tam\u00e9n un rexurdir do cine negro. Hai unha autora que se chama Molly Haskell que escribiu un dos primeiros libros de an\u00e1lise feminista do cine, que \u00e9 <em>From Reverence to Rape: The Treatment of Women in the Movies<\/em> (1974), e sentou moi mal que ela dixera que nos anos 70 os arquetipos das mulleres volv\u00edan a ser moi cousificados, incluso nese cine feito polos prodixios da \u00e9poca como Coppola, Scorsese, Peckinpah, pois ese cinema de violencia \u00e9 un cine moi masculino e orientado a un espectador home, despois dunha etapa nos 60 nos que parec\u00eda que as mulleres comezaban a adoptar outros roles. Unha cousa que defende toda cr\u00edtica feminista dende os inicios \u00e9 que o cine en xeral est\u00e1 feito para un espectador home heterosexual.<\/p>\n\n\n<div class=\"wp-block-image\">\n<figure class=\"aligncenter\"><img decoding=\"async\" src=\"https:\/\/64.media.tumblr.com\/355aff3c2f3ed789e082c5269b372231\/38f51d630f89eff2-30\/s540x810\/4f7984c44c639b572a7bffb76c16853a7c7cca3b.png\" alt=\"\"\/><\/figure>\n<\/div>\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><strong>A \u201collada masculina\u201d.<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Efectivamente, a ollada masculina para o desfrute masculino e coa que as mulleres, como espectadoras, nos custa identificarnos. Se nos identificamos, fac\u00e9molo coa personaxe submisa ou con esas personaxes que ameazan. O que ameaza a <em>femme fatale<\/em> \u00e9 a burbulla da familia burguesa, os valores burgueses, a vida nos suburbios, o n\u00facleo familiar, etc. Ent\u00f3n hai tam\u00e9n a posibilidade de identificarse con esta personaxe que ameaza todo isto e que a moitas mulleres lles resulta molesto xa na \u00e9poca.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">As te\u00f3ricas feministas, e eu penso igual, ven unha dualidade nesa personaxe da <em>femme fatale<\/em>: por unha banda \u00e9 unha personaxe negativa, que ademais representa unha ameaza sexual a ese concepto de familia, \u00f3 concepto de sociedade puritana americana; e que, \u00f3 mesmo tempo, para as mulleres tam\u00e9n pode ser unha personaxe positiva no sentido no que podes identificarte con algu\u00e9n que demostra o seu poder nun relato.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">O problema \u00e9 que ese poder est\u00e1 creado sempre en forma dunha manipulaci\u00f3n, e para conseguir fins que no relato se consideran ego\u00edstas, di\u00f1eiro, fama, etc. E claro, o Humphrey Bogart <em>de turno<\/em>, que \u00e9 unha especie de antiheroe ou cabaleiro andante, que quere na vida?<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ent\u00f3n \u00e9 iso, por unha parte se representa un estereotipo manipulador e que utiliza a s\u00faa beleza para aproveitarse, pero parece son unhas personaxes que non te\u00f1en fondo, \u00e9 dicir, esa personaxe feminina que \u00e9 moi avariciosa, que seduce pero que \u00e9 incapaz de amar, que quere o di\u00f1eiro pero non sabes que vai facer con el, non ten un so\u00f1o, non ten unha visi\u00f3n\u2026 \u00e9 dicir, \u00e9 como se foran carcasas. E son carcasas porque son creadas, normalmente por directores que o que crean \u00e9 un arquetipo, unha personaxe da que non sabemos nada, do seu pasado, das s\u00faas intenci\u00f3ns, nin do seu futuro e te\u00f1en un valor moi instrumental nas historias. \u00c9 como nos relatos b\u00edblicos nos que o demo tenta a Cristo. Pois ela \u00e9 unha tentaci\u00f3n que vai tentar \u00f3 heroe e vai crear un movemento na acci\u00f3n. El vai ter que rexeitala, vai crear unha loita entre o ben e o mal e el vai estar no lado do ben en \u00faltima instancia.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><strong>De feito, falando de referencias b\u00edblicas, quizabes unha das primeiras <em>femmes fatales<\/em> \u00e9 Eva, na Biblia. Sempre est\u00e1 este estereotipo da muller e a s\u00faa sexualidade moi ligada \u00e1 tentaci\u00f3n e, con iso, \u00e1 perdici\u00f3n do home. Como as sereas da Odisea de Homero.<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Hai como unha especie de relato ap\u00f3crifo da Biblia que fala dunha tal Lilith, que estaba casada con Ad\u00e1n. Est\u00e1 a\u00ed esa idea. E a personaxe de Eva que, efectivamente, encarna a tentaci\u00f3n. Tenta a Ad\u00e1n cunha maz\u00e1, pero se te das de conta, nese relato a maz\u00e1 prov\u00e9n da \u00e1rbore da ciencia; \u00e9 dicir, o que lle est\u00e1 ofrecendo a serpe \u00e9 o co\u00f1ecemento. \u00c9 moi complexo. De feito, as <em>femme fatale<\/em> do cine non son parvas, son moi listas. Ent\u00f3n ti tam\u00e9n te podes identificar porque son intelixentes e, na s\u00faa capacidade de manipulaci\u00f3n, de algunha maneira, sempre son capaces de prever\u2026 pero sempre cometen alg\u00fan erro, e ese erro, en \u00faltima instancia, \u00e9 o que fai que o heroe se decate e te\u00f1a coidado. E, \u00f3 mesmo tempo, son torpes nalg\u00fan momento: algunhas nam\u00f3ranse, son castigadas\u2026<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><strong>Co c\u00f3digo Hays penso que era imperativo castigar, \u00f3 igual que o home que cometera un crime, \u00e1s mulleres que se sa\u00edran do canon familiar, maternal, que coida. En Europa non sei se ser\u00eda tan importante.<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Eu penso que non tanto. Pero si que \u00e9 certo que no cine cl\u00e1sico isto \u00e9 moi evidente. Hai unha pel\u00edcula que me gusta moit\u00edsimo que \u00e9 <em>A muller pantera<\/em> (<em>Cat People<\/em>, Jacques Tourneur, 1942). \u00c9 unha pel\u00edcula alucinante, moito m\u00e1is profunda, no sentido no que entra a\u00ed a psicoan\u00e1lise da personaxe, ela ten un pasado, hai unha maldici\u00f3n\u2026 polo menos temos algo de <em>background<\/em> sobre ela, que \u00e9 ademais a protagonista. Pero se te das conta, ten que ser curada, e \u00e9 un dos poucos casos nos que esa personaxe se cura e se domestica.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Hai outra pel\u00edcula que eu revisitei recentemente e, dende que fas lecturas un pouco diverxentes, moitas pel\u00edculas de cine negro velas de outra forma. Eu sigo desfrutando moit\u00edsimo delas pero algo pasa a\u00ed que dis\u2026 \u201coxal\u00e1 seguira v\u00e9ndoas da outra forma\u201d. Revisitei <em>Marnie<\/em> (Alfred Hitchcock, 1964) e tam\u00e9n, \u00e9 unha pel\u00edcula que vin hab\u00eda moitos anos e non a volvera a ver. E pensei \u201cque horror!\u201d porque \u00f3 final, este tipo que se quere casar con ela e que a quere curar e salvar, tampouco a deixa escoller. \u00c9 dicir, \u00f3 final Marnie ten que pasar polo aro do que quere el e ese final que \u00e9 supostamente feliz, deixoume as\u00ed como\u2026 que non sei que sentir por Marnie.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Marnie non \u00e9 exactamente unha <em>femme fatale<\/em>, pero si \u00e9 unha ladroa, \u00e9 unha manipuladora que vive do seu encanto, dos homes, \u00e9 unha loura protot\u00edpica, x\u00e9lida, etc. que se encontra a este tipo que ademais se empe\u00f1a en todo momento da pel\u00edcula en salvala. E a min non me queda claro se ela quere\u2026 ter\u00eda que vela outra vez, pero a sensaci\u00f3n que me deu neste visionado foi que non.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Pero nas pel\u00edculas m\u00e1is cl\u00e1sicas \u00e9 o que dic\u00edas do c\u00f3digo Hays, que invita a que dende o cine non se creen valores diverxentes. E, \u00f3 mesmo tempo, todo este tipo de pel\u00edculas atra\u00edan moit\u00edsimo \u00f3 p\u00fablico, polo tanto fas un correlato coa propia personaxe da <em>femme fatale<\/em>. Por unha parte sabes que \u00e9 mala, que \u00e9 perigosa, que hai que domala como a un poldro, como <em>Gilda<\/em> (Charles Vidor, 1947). Gilda \u00e9 domesticada, directamente, el est\u00e1 cego e enfermo de ci\u00fames e vaina domesticando.<\/p>\n\n\n<div class=\"wp-block-image\">\n<figure class=\"aligncenter\"><img decoding=\"async\" src=\"https:\/\/64.media.tumblr.com\/94a6aa0eeaf014f1654d65fbc9242810\/38f51d630f89eff2-9e\/s540x810\/09529dbc43ca6b331e05f447d992def1df8fbca2.png\" alt=\"\"\/><\/figure>\n<\/div>\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Outra grande decepci\u00f3n que tiven cunha pel\u00edcula, que non \u00e9 dunha<em> femme fatale<\/em> pero que \u00e9 un relato de domesticaci\u00f3n, \u00e9 <em>A muller do ano<\/em> (<em>Woman of the Year<\/em>, George Stevens, 1942), con Katherine Hepburn e Spencer Tracy, esa parella tan ic\u00f3nica. Ela \u00e9 \u201ca muller do ano\u201d, unha xornalista b\u00e9lica, e el \u00e9 un xornalista deportivo s\u00faper rancio que namora dela e lle di \u201c\u00e1mote at\u00e9 cando es brillante\u201d. Deus, est\u00e1s enferm\u00edsimo! (risas). Aparte, a pel\u00edcula non o mostra a el como unha personaxe dani\u00f1a. Non, \u00f3 final a \u00faltima escena \u00e9 ela tentando coci\u00f1ar, que non lle sae, e el no marco da porta ollando cun sorriso displicente\u2026 Esa pel\u00edcula encarna moi ben o cambio de valores que houbo no cine americano, de mulleres m\u00e1is ou menos libres, personaxes da propia Katherine Hepburn na <em>screwball comedy<\/em> dos anos 30 como <em>Historias de Filadelfia<\/em> (<em>The Philadelphia Story<\/em>, George Cukor, 1940) ou <em>\u201cLa fiera de mi ni\u00f1a\u201d<\/em> (Bringing Up Baby, Howard Hawks, 1938), na d\u00e9cada posterior buscan convertela nunha ama de casa e son comedias moi dom\u00e9sticas, de parella\u2026 Non \u00e9 unha <em>femme fatale, <\/em>pero esta pel\u00edcula mostra moi ben o proceso de doma desa personaxe disidente, desa personaxe un pouco distinta que non entra dentro deses esquemas tan estables.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><strong>Cando falaches de reinterpretaci\u00f3n, de revisitar estes filmes, lembrei que vin recentemente unha das \u00faltimas pel\u00edculas de Fritz Lang, <em>Perversidade<\/em> (<em>Scarlett Street<\/em>, Fritz Lang, 1945), e pasoume isto mesmo de velo coa mi\u00f1a perspectiva e dicir, \u201cpero como tratan a esta personaxe!\u201d, sobre a v\u00edtima dunha situaci\u00f3n de maltrato que \u00e9 forzada a ser unha <em>femme fatale<\/em>, e que \u00e9 a que leva o peor dos castigos\u2026<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Nas pel\u00edculas de Fritz Lang, ademais, hai outras personaxes femininas poderos\u00edsimas, libres, e sobre todo que operan coa personaxe masculina, que crean un equipo, digamos. Estaba pensando, porque vin unha pel\u00edcula de Fritz Lang recentemente, <em>O ministerio do medo<\/em> (<em>Ministry of Fear<\/em>, 1944). E aqu\u00ed hai unha personaxe feminina que \u00e9 mala, pero a coprotagonista, de algunha maneira, coopera coa personaxe masculina. \u00c9 dicir, que hai de todo, pero hai pel\u00edculas no esquema m\u00e1is r\u00edxido de cine negro nas que \u00e9 sota\u2013cabalo\u2013rei.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Perdoa que volva outra vez a esta pel\u00edcula que citei antes, que \u00e9 <em>O carteiro sempre chama d\u00faas veces<\/em> (The Postman Always Rings Twice, 1946), se a ves, ver\u00e1s que a presentaci\u00f3n de Lana Turner, a primeira imaxe que vemos dela son as s\u00faas pernas. Hai un contraplano do protagonista mir\u00e1ndoa e ent\u00f3n xa a vemos de corpo enteiro. Pero a primeira imaxe que vemos dela son as pernas. E o plano de corpo enteiro \u00e9 extraordinario, cunha luz incrible, coa fronte alumada, e ela est\u00e1 perfecta. \u00c9 o que di Mar\u00eda Negroni, \u201ca tentaci\u00f3n absoluta\u201d. Vou ler neste libro unha descrici\u00f3n do inicio da pel\u00edcula, di:<\/p>\n\n\n\n<blockquote class=\"wp-block-quote is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow\">\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cSe busca un hombre\u201d, dice el cartel que el forastero ve desde la ruta, en la primera escena del film. Nunca un cartel fue m\u00e1s clarividente. El hombre lo lee displicente, desde su perspectiva de animal joven, f\u00f3bico a las ataduras. El due\u00f1o del lugar [\u2026] -personaje curioso si los hay, m\u00e1s bien idiota y un poco s\u00e1dico- lo invita a tomar el trabajo. El forastero [\u2026] entra a la fonda y se sienta a la barra a esperar que el due\u00f1o se desocupe. Entonces se abre una puerta y entra una rubia mortal. La mujer del patr\u00f3n [\u2026], de blanco inmaculado, tacos altos, turbante, shorts, camisa anudada bajo los senos, se pinta los labios mir\u00e1ndose en un espejito de mano y deja caer la tapa del rouge.&nbsp;<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Silencio. Por un instante eterno, los personajes desaparecen. Solo existe el derrotero ciego de la tapa del rouge. Cuando \u00e9l se agacha para recogerla, la c\u00e1mara en bajo angular subre como sus ojos (como los nuestros) radiografiando el cuerpo de Lana Turner.&nbsp;<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Fatalidad maravillosa. Se han visto y ahora est\u00e1n ah\u00ed, flechados, mir\u00e1ndose con desconfianza, como si una fuerza desconocida los obligara a esconder, bajo los gestos del fr\u00edo, algo que los quema.\u201d<\/p>\n<\/blockquote>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u00c9 dicir, aqu\u00ed hai como unha especie de atracci\u00f3n fatal, potente, pero ti ves que ela intenta facer a s\u00faa vida. \u00d3 final, se o pode enganar, eng\u00e1nao, pero non est\u00e1 namorada del. Ela \u00e9 un busto, realmente, non \u00e9 unha personaxe profunda. Nalg\u00fan momento ten algunha quebra, algunha fisura, pero \u00e9 unha personaxe, nese sentido, moi arquet\u00edpica. E como ela, pois moitas actrices.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><strong>Barbara Stanw<\/strong><strong>y<\/strong><strong>ck.<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Barbara Stanwyck, o concepto \u201cmala de pel\u00edcula\u201d vese na s\u00faa cara. Despois hai unha personaxe que a min me gusta moito, nas pel\u00edculas de Marlene Dietrich dirixidas por Josef von Sternberg. Hai unha pel\u00edcula que utilizo moito cando te\u00f1o que falar destas cuesti\u00f3ns que \u00e9 <em>Marrocos<\/em> (<em>Morocco<\/em>, 1930), que rodan en Hollywood. Varias te\u00f3ricas feministas como Laura Mulvey e Claire Johnston, quizabes as d\u00faas m\u00e1is importantes, falan da personaxe de Amy Jolly en Marrocos.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Cando comeza a pel\u00edcula Amy Jolly \u00e9 unha artista de variedades, unha cabareteira, que ademais pres\u00e9ntase con <em>sm\u00f3king<\/em>, cun sombreiro de copa, con ambig\u00fcidade sexual; \u00e9 dicir, ves que \u00e9 unha muller absolutamente libre que co\u00f1ece \u00e1 personaxe que encarna Gary Cooper e, despois dunha serie de enredos, a personaxe de Cooper, que estaba na lexi\u00f3n estranxeira, marcha polo deserto e esa muller que fac\u00eda o que lle daba a gana desc\u00e1lzase e marcha pola area do Sahara detr\u00e1s del. E ti o que ves \u00e9 un plano moi bonito da caravana de soldados e detr\u00e1s as mulleres segu\u00edndoos, e \u00f3 final de todo ela subindo a unha duna e desaparecendo no horizonte. Unha personaxe que por amor, polo mito do amor rom\u00e1ntico, vai cara unha morte segura, porque non vai preparada para internarse no deserto. Ent\u00f3n esa historia \u00e9 moi paradigm\u00e1tica dese arco de transformaci\u00f3n da personaxe da <em>femme fatale<\/em>, que comeza sendo libre e facendo o que quere e remata sendo reducida, castigada. E xa Laura Mulvey nos di que a cuesti\u00f3n do amor rom\u00e1ntico \u00e9 unha forma de domesticaci\u00f3n das personaxes femininas moi habitual.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><strong>Oc\u00f3rreseme que hai moitos arquetipos, quizabes este non ten que ver coa <em>femme fatale<\/em> pero si coa doma da muller libre, que \u00e9 a \u201cnacida onte\u201d, unha personaxe feminina que por ser extraterrestre, viaxar no tempo, etc. non ten habilidades sociais nin co\u00f1ecemento sobre a \u00e9poca ou a sociedade \u00e1 que chega. E o protagonista masculino, que \u00e9 un mediocre, para ela de s\u00fapeto \u00e9 o mellor home do mundo. Unha fantas\u00eda de poder masculina dun home normal, coma ti, que te identificas con el e que de s\u00fapeto sube un chanzo de superioridade sobre ela. Nese sentido, a fantas\u00eda de poder masculina deste arquetipo de \u201cdomar a unha muller libre\u201d \u00e9 tam\u00e9n o de colocarse por riba de algo que xa est\u00e1 nun pedestal.<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Si, por exemplo Kim Basinger na pel\u00edcula <em>A mi\u00f1a moza \u00e9 unha extraterrestre<\/em> (<em>My Stepmother is an Alien, <\/em>Richard Benjamin, 1988). Eu non quero ser reducionista, pero o desfrute no cinema cl\u00e1sico de Hollywood \u00e9 por unha banda a sorpresa e por outra o reco\u00f1ecemento. \u00c9 dicir, que ti reco\u00f1eces unha serie de patr\u00f3ns, e isto dic\u00edao Arist\u00f3teles, darlle \u00f3 espectador un pouqui\u00f1o m\u00e1is de co\u00f1ecemento que as propias personaxes para que desfrute da s\u00faa superioridade no relato. \u201cO asasino \u00e9 este, coidado!\u201d Pois o mesmo coas personaxes masculinas e femininas. Ti xa sabes anticipadamente que \u00e9 moi probable que esa personaxe sexa castigada e ti mesma acabas querendo que o sexa. O grande paradoxo de todas estas personaxes, de Barbara Stanwyck, de Joan Crawford, de Marlene Dietrich, quizabes de Greta Garbo un pouco menos, \u00e9 que por unha banda te identificas como muller e pola outra desexas que sexan castigadas, dalgunha maneira. O relato leva a que ti desexes que sexan castigadas.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Estas cousas que est\u00e1n facendo agora en Disney de coller personaxes femininas como \u00e9 Mal\u00e9fica, son graciosos, porque rescatan un pasado e dis, \u201cmira, non pod\u00edas ser mala sen m\u00e1is?\u201d.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><strong>Hai como unha necesidade de que as personaxes femininas e fortes te\u00f1an que ser antiheroinas, pero que non pasen a li\u00f1a?<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Non, a\u00ed o que hai \u00e9 un trauma, unha ferida. Todo se explica en funci\u00f3n do trauma e da ferida. Se o ves en realidade dende unha perspectiva psicoanal\u00edtica, o cine sempre traballa con estes conceptos. \u00c9 dicir, as personaxes que aparecen <em>in media res<\/em> sempre ve\u00f1en feridas por algo. \u00c9 moi raro que apareza unha personaxe completamente inocente, incluso poden ser personaxes limitadas, como Forrest Gump. Cando hai unha personaxe que \u00e9 un antiheroe, unha antihero\u00edna, sempre trae un trauma, un pasado, unha ferida. E nestas personaxes de Disney que eran tan simples, tan maniqueas, neste momento hai unha revisitaci\u00f3n para crearlles unha historia detr\u00e1s.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Obviamente, na actualidade non vemos a estas personaxes tan estereotipadas e agrad\u00e9cese. \u00c9 dicir, tanto en personaxes feminias, como masculinas, como non binarias \u2013que case non hai\u2013 o que nos gusta ver nestes momentos \u00e9 complexidade e contradici\u00f3n. Un achegamento a como pode ser unha persoa \u00e9 que somos contraditorios, que temos uns valores pero moitas veces temos que rompelos e que a vida non funciona en li\u00f1a recta. Nese sentido, o cine de vangarda e o cine experimental mostra a vida como un devir, como algo que vai pasando. E o cine de intimidade, con personaxes femininas, amosa moito isto: non hai grandes xestos, non hai grandes transformaci\u00f3ns, a vida vai discorrendo. A non ser que penses en pel\u00edculas como Thelma &amp; Louise. Pero ti f\u00edxate, nesta pel\u00edcula a unha vi\u00f3lana, son perseguidas todo o tempo, e \u00f3 final m\u00e1tanse.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><strong>Son castigadas.<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Esa pel\u00edcula, que eu son contempor\u00e1nea dela e saiamos todas do cine admir\u00e1ndoa, e agora pensas \u201cpero, que se mataron!\u201d T\u00edranse por un barranco, non lles queda outra sa\u00edda. E iso tam\u00e9n \u00e9 moi sintom\u00e1tico, que esa heroicidade remata nun castigo.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><strong>Poder\u00edase quizabes facer unha li\u00f1a dende as <\/strong><em><strong>vamps<\/strong><\/em><strong> orixinales, Theda Bara ou Louise Brooks, at\u00e9 Instinto B\u00e1sico, pero a min par\u00e9ceme que ser\u00eda m\u00e1is interesante ollar dende a perspectiva actual cara estas <\/strong><em><strong>femme fatale<\/strong><\/em><strong>. A min ocorr\u00edaseme, dende o punto de vista feminista, no que tam\u00e9n hai discrepancias e cousas nas que non estamos todas de acordo, que hai d\u00faas visi\u00f3ns sobre a personaxe da <\/strong><em><strong>femme fatale<\/strong><\/em><strong>: por unha banda, reinterpretar es<\/strong><strong>t<\/strong><strong>as personaxes e reivindical<\/strong><strong>a<\/strong><strong>s como liberaci\u00f3n da sexualidade feminina pero, por outra banda, reco\u00f1ecel<\/strong><strong>a<\/strong><strong>s como produto desa obxectificaci\u00f3n e desa ollada masculina. Eu, persoalmente, penso que son as d\u00faas caras da mesma moeda.<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Exacto. Laura Mulvey o que reivindicaba era, simplificando moito, que xa que o cine estaba feito para unha ollada masculina, para un pracer esc\u00f3pico, etc. que hab\u00eda que facer un cine no que non houbera pracer dese tipo. Que fose un cine intelectual. Ela mesma fixo pel\u00edculas co seu marido nesa li\u00f1a. Pero moitas te\u00f3ricas despois dixeron, \u201cmira, s\u00edntoo, nos tam\u00e9n queremos desfrutar\u201d ou \u201ceu son lesbiana e quero poder identificarme co masculino\u201d, etc. Hai varias reacci\u00f3ns a\u00ed e hai unha autora, Mary Ann Doane, que fala do concepto de mascarada e di que todas esas personaxes femininas tan estereotipadas, tan excesivas, esas plumas de Marlene Dietrich, esas cores de Joan Crawford en <em>Johnny Guitar <\/em>(Nicholas Ray, 1954)\u2026 que, ollo, esta personaxe est\u00e1 moi ben porque \u00e9 unha hero\u00edna de verdade: ten valores morais.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><strong>E<\/strong><strong>se filme tam\u00e9n che ofrece unha vil\u00e1 de verdade, que non utiliza a s\u00faa sexualidade\u2026<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u00c9 unha puritana americana, pasada de rosca. Cando a vin, na mi\u00f1a cabeza estaba a palabra \u201chist\u00e9rica\u201d \u2013que podemos seguir utilizando, con precauci\u00f3n\u2013 pois ela ten crises, esvaese\u2026 porque est\u00e1 moi reprimida. Pois o que di Mary Ann Doane, por non perder o f\u00edo, \u00e9 que n\u00f3s tam\u00e9n podemos identificarnos nesa mascarada, porque todas sabemos que todas esas personaxes, no fondo, non son mulleres. Son disfraces de mulleres, son como <em>drag queens <\/em>mulleres. O movemento <em>drag queen<\/em> n\u00fatrese moito destas personaxes do cine cl\u00e1sico, porque realmente son tan excesivas que podemos interpretalas como unha mascarada e podemos sentir o pracer de detectar isto e identificarnos para desfrutar dese \u201cexceso de feminidade\u201d, non un exceso de feminidade real, sen\u00f3n un exceso dos elementos que a industria do cine interpretou como a feminidade. E hai que entender tam\u00e9n que a industria do cine, xa o dixo \u017di\u017eek tam\u00e9n, \u00e9 un arte perverso porque nos invita a ser pervertidos, a mirar polo ollo dunha pechadura sen que ningu\u00e9n nos mire, a escuras. \u00c9 unha f\u00e1brica de perversidade. Nese sentido, as personaxes da <em>femme fatale<\/em> son totalmente necesarias nesa f\u00e1brica de perversi\u00f3n.<\/p>\n\n\n<div class=\"wp-block-image\">\n<figure class=\"aligncenter\"><img decoding=\"async\" src=\"https:\/\/64.media.tumblr.com\/7b2118f77f8b2baa6bc59d5716d85cef\/38f51d630f89eff2-7f\/s540x810\/8abdbbb7513d6f5c4d20ec3d3cbb227e761f47c7.png\" alt=\"\"\/><\/figure>\n<\/div>\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><strong>Tam\u00e9n entra nes<\/strong><strong>e caix\u00f3n o arquetipo masculino do detective \u00f3 estilo Philip Marlowe: o tipo duro, <\/strong><strong>polic\u00eda ou detective, <\/strong><strong>que se permite non ser ortodoxo nos seus m\u00e9todos\u2026 <\/strong><strong>T<\/strong><strong>odo home se identifica con el mentres ve a pel\u00edcula e <\/strong><strong>pensa que lle gustar\u00eda<\/strong><strong> ser el, pero logo na vida real, non.<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">E que aparte, normalmente, son xente problem\u00e1tica, que ten problemas nas s\u00faas relaci\u00f3ns persoais\u2026 pero claro, todas estas personaxes negativas son moi atractivas. Ev\u00e1dennos moito da realidade porque ti non podes comportarte as\u00ed. Non podes liarte a tiros, como Harry o Sucio, nin a realidade \u00e9, afortunadamente, como os <em>noir <\/em>n\u00f3rdicos que tanto nos relaxan nos tempos de pandemia. Nos que, por certo, sempre hai algunha loura morta. Pois, se te das de conta, no cine negro a pel\u00edcula remataba as\u00ed e nas series noir contempor\u00e1neas todo comeza co cad\u00e1ver dunha loura. E o culpable de todo isto \u00e9 David Lynch, con Twin Peaks, que nos presenta un cad\u00e1ver xa no primeiro cap\u00edtulo e desenvolve unha historia extraordinaria e sorprendente que te leva a un abismo continuo.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Unha cousa m\u00e1is sobre o arquetipo: a min g\u00fastame falar m\u00e1is de estereotipos que de arquetipos porque lle te\u00f1o moita rabia a Jung e creo que, ademais, \u00f3 mellor son \u00fatiles para recursos humanos pero non creo que nos podan encadrar desa maneira, con eses tests\u2026<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><strong>Si, como esas listas en Pinterest para identificar o arquetipo \u00f3 que corresponde a t\u00faa personaxe: o rebelde, o orfo, o mestre\u2026<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">E hai unha cousa moi importante nos estudos f\u00edlmicos m\u00e1is recentes que son os estudos de recepci\u00f3n, que pode parecer unha posmodernidade pero non o \u00e9. Porque ti podes estudar os textos, pero os textos est\u00e1n abertos \u00e1 interpretaci\u00f3n. E non se trata de que pola t\u00faa personalidade ou pola mi\u00f1a vaiamos a entender unha pel\u00edcula de forma distinta, non se trata diso, tr\u00e1tase de que as pel\u00edculas, como textos, poden interpretarse de formas distintas. Dende os estudos de recepci\u00f3n podemos traballar tam\u00e9n esa contradici\u00f3n que a min me gusta. Eu como feminista tam\u00e9n funciono dende a contradici\u00f3n porque a veces gusta e \u00e1s veces non. A min enc\u00e1ntame o cine cl\u00e1sico, enc\u00e1ntame ver estas pel\u00edculas, desfr\u00fatoas e \u00f3 tempo tam\u00e9n entendo, vou debullando estes mecanismos e non me gusta nada isto de \u201cimos agora a cancelar a Fritz Lang\u201d. Pois mira, s\u00edntoo, n\u00e9gome.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">De feito, un 8 de marzo hai bastantes anos a revista Caim\u00e1n fixo un especial e hab\u00eda un artigo de \u00c0ngel Quintana dicindo que \u201cnon se trata de censurar\u201d. A ver, vostede non entendeu nada, non se trata diso. Tr\u00e1tase de que podemos seguir vendo estas pel\u00edculas, podemos desfrutalas pero imos entender o que hai a\u00ed: hai unha construci\u00f3n social, hai un contexto hist\u00f3rico e tes que descodificalo todo dentro do seu contexto. Que hai pel\u00edculas extraordinariamente progresistas ou que eran xa o futuro dentro da s\u00faa \u00e9poca? Pois celebr\u00e1molas. A min enc\u00e1ntame, de Fritz Lang, <em>A muller na l\u00faa<\/em> (<em>Frau im Mond<\/em>, 1929). Unha pel\u00edcula fant\u00e1stica, tam\u00e9n pola s\u00faa tem\u00e1tica, de x\u00e9nero fant\u00e1stico. Puxo unha muller na l\u00faa! Unha muller que fai o que lle da a gana, unha cient\u00edfica\u2026 E non me gusta nada a cultura da cancelaci\u00f3n, pois eu creo que hai que educar no contexto, na historia e incluso na propia confecci\u00f3n de cada pel\u00edcula: nos l\u00edmites que se lles impuxeron \u00f3s autores, precisamente polo que falabamos antes do c\u00f3digo Hays, ou por problemas de tempo, ou cousas do produtor\u2026 En definitiva, que hai que entender as cousas no seu contexto. E que na actualidade podemos traballar parodicamente tam\u00e9n con estes estereotipos e podemos facer, por suposto, pel\u00edculas con <em>femmes fatales<\/em>. Pero que a<em> femme fatale<\/em> non sexa unha simple ferramenta, que sirva para contarnos algo m\u00e1is.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><strong>Si, agora nin temos a censura como escusa para castigala da mesma maneira, nin para traballala dende o mesmo enfoque.<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Hai un discurso por a\u00ed que di que agora a censura \u00e9 \u00f3 rev\u00e9s: a censura de que hai que po\u00f1er personaxes femininas en todo. O discurso desa xente que ve \u00f3 Joker como un heroe \u2013que a min tam\u00e9n me gustou a pel\u00edcula\u2013 e que pensa que agora hai unha censura para crear. Pero vas \u00f3s datos e, en realidade, as personaxes femininas seguen sendo ef\u00e9meras, hai moi poucas directoras\u2026 Ga\u00f1ou a Palma de Ouro en Cannes a directora de <em>Crudo<\/em> (<em>Grave<\/em>, 2016), Julia Docurnau, que acaba de facer unha pel\u00edcula que estou desexando ver e que cando fixo algo parecido Leos Carax todo o mundo considerouna unha obra de arte; e sobre esta xa lin cousas como \u201cida de testo, arroutada\u201d. Pero mira, a\u00ed est\u00e1, ga\u00f1ou a Palma de Ouro.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><strong>Iso tam\u00e9n <\/strong><strong>\u00e9 certo<\/strong><strong>, que parece mentira que non podamos despoxarnos do x\u00e9nero nin para quedar detr\u00e1s da c\u00e1mara e contar unha historia. Sempre se vai ler con respecto a que ti es unha muller dirixindo.<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Mira, por exemplo Kathryn Bigelow fai un cine de x\u00e9nero, cine b\u00e9lico, e non quere que lle pregunten por ser muller, ela o que quere \u00e9 facer pel\u00edculas e que non se identifiquen as s\u00faas pel\u00edculas en absoluto coa ollada feminina, co \u201ctoque feminino\u201d. Como, por exemplo, nunha casa \u00e1 que \u201cse lle nota o toque feminino\u201d, iso \u00e9 bo, en cambio nun filme se nota como algo brando, intimista\u2026 E por que as mulleres fan cine intimista? Pois porque non te\u00f1en orzamento para facer pel\u00edculas de acci\u00f3n. Cando poden, algunhas fanas. Hai m\u00e1is pel\u00edculas feitas por mulleres, pero son pel\u00edculas pequenas, m\u00e1is autobiogr\u00e1ficas, m\u00e1is de relaci\u00f3ns, porque non todo o mundo pode facer <em>Wonder <\/em><em>W<\/em><em>oman<\/em> (2017), como Patty Jenkins. Pois \u00f3 mellor moitas mulleres deber\u00edan facer iso.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Eu, por exemplo, ac\u00f3rdome dunha vez falando con Luc\u00eda Pan, a directora de fotograf\u00eda, que dic\u00eda: \u201cunha pel\u00edcula que me gustar\u00eda facer ser\u00eda <em>A xungla de Cristal<\/em> (<em>Die Hard<\/em>, John McTiernan, 1988)\u201d E claro, por que non? Estase identificando continuamente que queremos facer un s\u00f3 tipo de cine e, de haber un orzamento, \u00f3 mellor non ser\u00eda as\u00ed. \u00d3 que deberiamos aspirar \u00e9 a que non haxa un cine feito por mulleres con esa etiqueta, pero \u00e9 complicado.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><strong>Multiplicidade de voces, sen que te\u00f1an que identificarse nun x\u00e9nero.<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Si, liberdade absoluta. Diversidade, como por exemplo agora que no festival de cine de San Sebasti\u00e1n unificaron as categor\u00edas de mellor actor e mellor actriz e, claro, ac\u00e9ndense todas as alarmas. Eles fano cunha intenci\u00f3n magn\u00edfica, coa idea de que \u201cpor que imos manter o x\u00e9nero nesta categor\u00eda cando o resto non o ten\u201d. Pero, \u00f3 mesmo tempo pode ser problem\u00e1tico. \u00d3 mellor \u00f3 final acaban sendo sempre mulleres, por toda esta cuesti\u00f3n do <em>glamour,<\/em> ou \u00f3 mellor non hai moi bos papeis para mulleres nese ano\u2026 en fin, que \u00e9 complexo. A min non me gusta nada ser radical no que expreso porque te\u00f1o d\u00fabidas e contradici\u00f3ns, que hai moitas facetas e hai que intentar velas todas.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><strong>Volvendo \u00e1 <\/strong><em><strong>femme fatale<\/strong><\/em><strong>, quer\u00eda falar sobre unha pel\u00edcula na que a muller fatal transcende o arquetipo da tentaci\u00f3n absoluta para converterse no demo en persoa: Sim\u00f3n del desierto (Luis Bu\u00f1uel, <\/strong><strong>1965). Non \u00e9 cine negro, mais si temos a unha loura explosiva representando a tentaci\u00f3n.<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">E adem\u00e1is \u00e9 moi divertida, esa personaxe! \u00c9 un demo gracios\u00edsimo. Silvia Pinal nesa pel\u00edcula \u00e9 unha marabilla.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><strong>Respecto a esa personaxe, poder\u00edamos dicir que o binomio muller\u2013tentaci\u00f3n non se limita \u00f3 cine negro? Que est\u00e1 presente nos modelos narrativos que, como ser humano, nos levamos contando toda a vida?<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">A\u00ed Bu\u00f1uel, claramente, fai un xogo, non? Un xogo moi divertido no que utiliza tam\u00e9n a idea de certos estereotipos da loura x\u00e9lida, na Belle de Jour burguesa, na Viridiana da inocencia, etc. El traballa moi ben con iso dende unha cr\u00edtica feroz \u00e1 moralidade cristi\u00e1 e \u00f3s valores da s\u00faa \u00e9poca, uns valores que el intentou combater en todo momento. <em>Sim\u00f3n del desierto<\/em> \u00e9 unha pel\u00edcula moi chocante en todos os aspectos, cun humor extraordinario. E eu creo que a\u00ed xoga con esa idea, a de po\u00f1er a unha loura a tentar a Sim\u00f3n. Que o demo que tam\u00e9n tentou a Cristo o encarne unha loura estereot\u00edpica.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">O cine de autor si que se salvou un pouco, pero revisando pel\u00edculas da <em>nouvelle vague<\/em>, etc., tam\u00e9n atopas pel\u00edculas un pouco dubidosas en canto \u00e1s personaxes femininas. Pero Bu\u00f1uel, dende logo, g\u00fastame moito como trata \u00e1s personaxes femininas no sentido no que est\u00e1 xogando cos estereotipos da s\u00faa \u00e9poca. E provocando porque, por exemplo, Belle de Jour \u00e9 unha pel\u00edcula que \u00e9 unha provocaci\u00f3n, que \u00e9 unha pel\u00edcula perversa para perversos que ti s\u00f3 podes desfrutar nesa clave. \u00c9 dicir, que a Bu\u00f1uel t\u00e9s que chegar sen prexu\u00edzos, pois iso \u00e9 o que el pretend\u00eda facer: violentar a unha sociedade <em>pacata<\/em>. E conseguiuno porque, de feito, tivo que marchar a M\u00e9xico e unha morea de cousas que na s\u00faa carreira influ\u00edron moito.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><strong>Con que che gustar\u00eda que nos qued\u00e1semos para rematar esta conversa arredor da <\/strong><em><strong>femme fatale<\/strong><\/em><strong>? Cal \u00e9 a t\u00faa valoraci\u00f3n final?<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Pois que me parece un tema moi interesante, que nos \u00faltimos anos estase a traballar dende a \u00f3ptica feminista en personaxes femininas, en como constru\u00edlas e a idea da violencia, do monstruoso\u2026 pero que paga a pena tam\u00e9n volver atr\u00e1s e, por unha banda fascinarnos por como est\u00e1n constru\u00eddas, como est\u00e1n vestidas, a maquillaxe, a luz e todo; e \u00f3 mesmo entender que estas personaxes son o que son, \u00e9 dicir, que devolven a mirada a unha sociedade na que a muller est\u00e1 considerada ou unha coidadora ou unha ameaza dende a sexualidade \u00e1 orde, \u00f3 decoro e \u00e1 estabilidade.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><strong>Algunha recomendaci\u00f3n f\u00edlmica para as persoas que lean esta bit\u00e1cora?<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Pois a que mencionei anteriormente, <em>O carteiro sempre chama d\u00faas veces<\/em> (<em>The Postman Always Rings Twice<\/em>, Tay Garnett, 1946); e o cine negro g\u00fastame moito, como <em>Sede de Mal<\/em> (<em>Touch of evil<\/em>, Orson Welles, 1958), con Marlene Dietrich\u2026 A min Marlene Dietrich g\u00fastame moito, e era unha magn\u00edfica actriz, non era unha esfinxe! E ben, en pel\u00edculas de neo\u2013noir tam\u00e9n hai cousas moi chulas: as Wachowski fixeron <em>Lazos ardentes<\/em> (<em>Bound<\/em>, 1996), un cine negro moi distinto.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Moit\u00edsimas grazas a Marta P\u00e9rez Pereiro polas s\u00faas recomendaci\u00f3ns e por explicarnos o seu punto de vista sobre as <\/em>femmes fatales<em>. Agardamos que non sexa a derradeira colaboraci\u00f3n nesta bit\u00e1cora que, dende o comezo, tivo a aspiraci\u00f3n de constru\u00edr conversaci\u00f3ns.<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Este episodio \u00e9 un pouco especial. Para falar dun dos arquetipos m\u00e1is co\u00f1ecidos e relevantes na historia do cinema, nominalmente do cinema negro, pux\u00e9monos en contacto con Marta P\u00e9rez Pereiro, profesora da Facultade de Ciencias da Comunicaci\u00f3n da Universidade de Santiago de Compostela, para que nos contase o seu punto de vista. Este artigo est\u00e1 [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":899,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[16],"tags":[8,87,85,88,86,29,123],"class_list":["post-467","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-episodios","tag-cinema","tag-cinema-noir","tag-entrevista","tag-femme-fatale","tag-marta-perez-pereito","tag-noir","tag-personaxes"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kinocubecinema.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/467","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kinocubecinema.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/kinocubecinema.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kinocubecinema.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kinocubecinema.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=467"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/kinocubecinema.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/467\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":989,"href":"https:\/\/kinocubecinema.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/467\/revisions\/989"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kinocubecinema.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/899"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kinocubecinema.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=467"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kinocubecinema.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=467"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kinocubecinema.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=467"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}